అదే జగత్తు
అవే మనుషులు

అదే సూరీడు
అవే నీడలు
అవే బీళ్లు

అద్దాల మేడ కట్టి
అందులో నెగడెట్టి
ఆపై మెత్తెక్కి
కషాయం పైకెత్తి
పరికిస్తే

అదే జగత్తు
అవే మనుషులు
ఎంతో దూరం
ఎంతో భారం

అదే సూరీడు
అవే నీడలు
అవే బీళ్లు
ఎంతో అందం
ఎంతో సుందరం

వలస పక్షి ఆగకుండా ఎగిరి - సముద్రాలు దాటి
అలసి సొలసి ఆశగా చేరి - తరు తీరానికి
గూడు కోసం ఆనాటి జాగా - ఎరుకలేని
మేటైన మిద్దెల శ్రేణుల వాసిగా - మూన్నెళ్లలో మారి
చూసి, అవాక్కై, నమ్మలేక - సంద్రమంత బాధతో
నాలుగు వలయాలు వేసి - కన్నీరు కరిపించి
ఊపిరి ఉగ్గవెట్టి - ఉసూరున ఎగిరి దిశలేక
మరో ఓటి జాగకై చూస్తూ - ఏరు దాటింది.

తరాల చిరునామా తెగిపొయింది. కాలం ఒక బాణం -
ముందుకేగాని, వెనక్కు సాగదదిగదా.

కల్లంలో చీమలా,
ఎల్లంతా మోస్తూ,
చల్లంగా వున్నాంగా!

కోట కట్టాకే,
తొడ కొట్టు.

భయం మొత్తం కడిగి,
ఆ పై మొహం చూపించు.

- రూమి సేతకు స్వేచ్చానువాదం.

శ్రీ
వినాయకం
విఘ్ననాశనం. భయ
విమోచం. జయ
విజయ వర దాయం.
విద్యార్థి మిత్రం
విమల దేవం,
వందే ప్రథమ పుత్రం.

• తెలుగు సమయం కొఱకు, ౨౩ మార్చ్ ౨౦౨౪